โครงการการอนุรักษ์ชะนีมือดำ และเซียมัง ในผืนป่าฮาลาบาลา
ภาคใต้ของประเทศไทย
Conservation of Agile
Gibbon Hylobates agilis and Siamang Symphalangus
syndactylus
in the Halabala Forest Complex, Southern Thailand
 |
สมาคมอนุรักษ์สัตว์ป่าทำงานร่วมกับนักวิจัย
เจ้าหน้าที่ในพื้นป่าอนุรักษ์จากกรมอุทยานแห่งชาติ
สัตว์ป่าและพันธุ์พืช และดร.วรเรณ บรอคเคิลแมน
นักวิจัยอาวุโส ที่ได้ทำการศึกษาชะนีในประเทศไทยกว่า
20 ปี แห่งมหาวิทยาลัยมหิดล
และศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ (BIOTEC)
ในการสำรวจสถานภาพประชากร การกระจายพันธุ์
และภัยคุกคามของชะนีมือดำ และชะนีดำใหญ่
ซึ่งเป็นชนิดพันธุ์หายากในภูมิภาค
สมาคมฯจะได้ทำการอบรมเจ้าหน้าที่อนุรักษ์ในเรื่องระบบการศึกษาติดตามชะนีและสัตว์ป่าชนิดอื่นๆ
รวมไปถึงข้อมูลด้านภัยคุกคามผืนป่าฮาลาบาลาเป็นป่าธรรมชาติที่มีความสำคัญอย่างยิ่งบริเวณแนวชายแดนไทยและมาเลเซีย |
ผู้ปฏิบัติงานในโครงการ
1. ดร.อนรรฆ พัฒนวิบูลย์
2. ดร.วรเรณ บรอคเคิลแมน
3.นางสาวศิริพร ทองอารีย์
4. นายสุวัฒน์ แก้วศรีสุข
ระยะเวลาในการทำงาน ตุลาคม พ.ศ. 2547 - พฤษภาคม 2548
วัตถุประสงค์โครงการ
3.1 เพื่อวางระบบการตรวจวัดประชากรของชะนีมือดำ และเซียมัง ซึ่งเป็นชะนีที่หายากในประเทศไทย
โดยพบได้ในผืนป่าฮาลา-บาลา
3.2 เพื่อทราบศักยภาพของผืนป่าฮาลา บาลา
ในการเป็นพื้นที่อาศัยของชะนีมือดำ และเซียมัง
3.3 เสริมสร้างจิตสำนึกให้แก่นักศึกษา เยาวชน และประชาชน
ในท้องถิ่น ในการอนุรักษ์สัตว์ป่า และป่าไม้
เป้าหมายของโครงการ
ให้เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา
และสถานีวิจัยสัตว์ป่าฮาลา-บาลา
มีระบบการตรวจวัดประชากรชะนีมือดำ และเซียมัง ที่ได้มาตรฐาน
และเป็นแนวทางเสริมความเข้มแข็งให้แก่ระบบการป้องกัน
ดูแลรักษาทรัพยากรป่าไม้ และสัตว์ป่า พร้อมทั้งให้ประชาชน
และเยาวชนในพื้นที่
มีความตระหนักเรื่องการอนุรักษ์สัตว์ป่ามากขึ้น
ผลความก้าวหน้าของการดำเนินงาน
ในรอบระยะเวลาการอนุญาตได้ดำเนินการแล้ว 2 กิจกรรม
ดังรายละเอียดดังต่อไปนี้
1. กิจกรรมการอบรมนักวิจัย
และเจ้าหน้าที่ เพื่อสำรวจชะนี
วิธีการดำเนินงาน
ฝึกอบรมนักวิจัย และเจ้าหน้าที่ จำนวน 15 คน
ประจำเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา
และสถานีวิจัยสัตว์ป่าฮาลา-บาลา โดยผู้เชี่ยวชาญชะนี Dr.
Warren Brockelman จากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
วันที่ 16 24 เมษายน พ.ศ. 2548
หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
สถานีวิจัยสัตว์ป่าฮาลา-บาลา, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา
กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช และคณะวิทยาศาสตร์
มหาวิทยาลัยมหิดล
ผลความก้าวหน้า นักวิจัย และเจ้าหน้าที่
ประจำหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง มีความสามารถในการสำรวจชะนีมือดำ และเซียมัง ได้รับอุปกรณ์ในการสำรวจพร้อมปฏิบัติงาน
และเข้าใจขั้นตอนในการเก็บข้อมูล
2. กิจกรรมการสำรวจการกระจายและความหนาแน่นของชะนีมือดำ และเซียมัง ในผืนป่าฮาลาบา
วิธีการดำเนินการ
2.1
ใช้การสำรวจตำแหน่ง และจำนวนฝูงชะนี
โดยการสุ่มตัวอย่างพื้นที่สำรวจ และกำหนด
จุดฟังชะนีร้อง (Listening post หรือ LP) จำนวน 4 LP ต่อ 1
พื้นที่สุ่มตัวอย่าง
คัดเลือกพื้นที่สุ่มตัวอย่างให้กระจายครอบคลุมพื้นที่ป่าฮาลาบาลา
จากนั้นเก็บข้อมูลเสียงร้องชะนี ตามเวลาที่กำหนด
2.2 นำข้อมูลจาก ข้อ 2.2.1 มาทำแผนที่การกระจายของฝูงชะนี
แต่ละชนิด
หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ฮาลาบาลา
และสถานีวิจัยสัตว์ป่าฮาลาบาลา กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า
และพันธุ์พืช
ผลความก้าวหน้า
กำลังอยู่ในระหว่างการสำรวจชะนีมือดำ และเซียมัง
ตามเทคนิคและจุดสำรวจที่กำหนด
คาดว่าจะดำเนินการแล้วเสร็จในปลายปี 2005
|
