Gibbon Conservation

Mannual-Gibbon_rez

โครงการการอนุรักษ์ชะนีมือดำ และเซียมัง
ในผืนป่าฮาลาบาลา ภาคใต้ของประเทศไทย

Conservation of Agile Gibbon Hylobates agilis
and Siamang Symphalangus syndactylus
in the Halabala Forest Complex, Southern Thailand


สมาคมอนุรักษ์สัตว์ป่า (WCS) ประเทศไทย
ทำงานร่วมกับนักวิจัย เจ้าหน้าที่ในผืนป่าอนุรักษ์จาก กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช และดร.วรเรณ บรอคเคิลแมน นักวิจัยอาวุโส ที่ได้ทำการศึกษาชะนีในประเทศไทยกว่า 20 ปี แห่งมหาวิทยาลัยมหิดล และศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ (BIOTEC) ในการสำรวจสถานภาพประชากร การกระจายพันธุ์ และภัยคุกคามของชะนีมือดำ และชะนีดำใหญ่ ซึ่งเป็นชนิดพันธุ์หายากในภูมิภาค สมาคมฯจะได้ทำการอบรมเจ้าหน้าที่อนุรักษ์ในเรื่องระบบการศึกษาติดตามชะนีและ สัตว์ป่าชนิดอื่นๆ รวมไปถึงข้อมูลด้านภัยคุกคามผืนป่าฮาลาบาลาเป็นป่าธรรมชาติที่มีความสำคัญ อย่างยิ่งบริเวณแนวชายแดนไทยและมาเลเซีย

ผู้ปฏิบัติงานในโครงการ

1. ดร.อนรรฆ พัฒนวิบูลย์
2. ดร.วรเรณ บรอคเคิลแมน
3.นางสาวศิริพร ทองอารีย์
4. นายสุวัฒน์ แก้วศรีสุข

ระยะเวลาในการทำงาน

ตุลาคม พ.ศ. 2547 – พฤษภาคม 2548

วัตถุประสงค์โครงการ

3.1 เพื่อวางระบบการตรวจวัดประชากรของชะนีมือดำ และเซียมัง ซึ่งเป็นชะนีที่หายากในประเทศไทย โดยพบได้ในผืนป่าฮาลา-บาลา
3.2 เพื่อทราบศักยภาพของผืนป่าฮาลา ? บาลา ในการเป็นพื้นที่อาศัยของชะนีมือดำ และเซียมัง
3.3 เสริมสร้างจิตสำนึกให้แก่นักศึกษา เยาวชน และประชาชน ในท้องถิ่น ในการอนุรักษ์สัตว์ป่า และป่าไม้

เป้าหมายของโครงการ

ให้เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา และสถานีวิจัยสัตว์ป่าฮาลา-บาลา มีระบบการตรวจวัดประชากรชะนีมือดำ และเซียมัง ที่ได้มาตรฐาน และเป็นแนวทางเสริมความเข้มแข็งให้แก่ระบบการป้องกัน ดูแลรักษาทรัพยากรป่าไม้ และสัตว์ป่า พร้อมทั้งให้ประชาชน และเยาวชนในพื้นที่ มีความตระหนักเรื่องการอนุรักษ์สัตว์ป่ามากขึ้น

ผลความก้าวหน้าของการดำเนินงาน

ในรอบระยะเวลาการอนุญาตได้ดำเนินการแล้ว 2 กิจกรรม ดังรายละเอียดดังต่อไปนี้

1. กิจกรรมการอบรมนักวิจัย และเจ้าหน้าที่ เพื่อสำรวจชะนี

วิธีการดำเนินงาน

ฝึกอบรมนักวิจัย และเจ้าหน้าที่ จำนวน 15 คน ประจำเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา และสถานีวิจัยสัตว์ป่าฮาลา-บาลา โดยผู้เชี่ยวชาญชะนี Dr. Warren Brockelman จากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล วันที่ 16 ? 24 เมษายน พ.ศ. 2548

หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

สถานีวิจัยสัตว์ป่าฮาลา-บาลา, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช และคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

ผลความก้าวหน้า

นักวิจัย และเจ้าหน้าที่ ประจำหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง มีความสามารถในการสำรวจชะนีมือดำ และเซียมัง ได้รับอุปกรณ์ในการสำรวจพร้อมปฏิบัติงาน และเข้าใจขั้นตอนในการเก็บข้อมูล

2. กิจกรรมการสำรวจการกระจายและความหนาแน่นของชะนีมือดำ และเซียมัง ในผืนป่าฮาลาบา

วิธีการดำเนินการ

2.1 ใช้การสำรวจตำแหน่ง และจำนวนฝูงชะนี โดยการสุ่มตัวอย่างพื้นที่สำรวจ และกำหนดจุดฟังชะนีร้อง (Listening post หรือ LP) จำนวน 4 LP ต่อ 1 พื้นที่สุ่มตัวอย่าง คัดเลือกพื้นที่สุ่มตัวอย่างให้กระจายครอบคลุมพื้นที่ป่าฮาลาบาลา จากนั้นเก็บข้อมูลเสียงร้องชะนี ตามเวลาที่กำหนด

2.2 นำข้อมูลจาก ข้อ 2.2.1 มาทำแผนที่การกระจายของฝูงชะนี แต่ละชนิด

หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ฮาลาบาลา และสถานีวิจัยสัตว์ป่าฮาลาบาลา กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช